Κύριε σε ποιον να πάμε; Εσύ έχεις λόγια αιώνιας ζωής (Ιω 6,68)

Αναγνώσματα της Καθολικής Εκκλησίας














 
                    

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Αγ. Ανσέλμου, Επίσκοπου και Διδάσκαλου της Εκκλησίας

image Άλλοι άγιοι της ημέρας


      Άγιος Ανσέλμο της Αόστα
  Επίσκοπος και Διδάσκάαος της Εκκλησίας


    Ο  Ανσέλμο γεννήθηκε το 1033 ή το 1034 στην Αόστα του Πιεμόντε της Ιταλίας, από τον Γκαντόλφο, το όνομα του οποίου αποκαλύπτει την Λομβαρδική του καταγωγή, και της ευγενούς Ερμενγκάρντ, από τη Βουργουνδία και συγγενής του Κόμη Οντόνε της Σαβοΐας.
Φαίνεται ότι ήταν το παράδειγμα της θρησκευόμενης μητέρας του που τον ώθησε να επιθυμήσει τη ζωή του μοναστηριού, αλλά συνάντησε την αντίδραση του πατέρα του: ακολούθησαν δύσκολες σχέσεις στην οικογένεια, οι οποίες επιδεινώνονται από τον πρόωρο θάνατο της μητέρας του, και οι οποίες πείθουν τον Ανσέλμο να εγκαταλείψει την Αόστα για την Βουργουνδία και την Γαλλία, ενώ ο πατέρας του, περιέργως, εισήλθε στο μοναστήρι που είχε αρνηθεί στο γιο του.
Στα 1059 έφτασε στο Αβαείο των Βενεδικτίνων της Νοτρ-Νταμ ντου Μπεκ (Notre-Dame du Bec), στη Νορμανδία, για να ακολουθήσει τα μαθήματα του φημισμένου Λανφράνκο της Πάβιας, προϊστάμενου και δάσκαλου στο σχολείο του μοναστηριού.
Το 1060 ο Ανσέλμο, Μοναχός στην ίδια μονή, έγινε συνεργάτης του δασκάλου του στη διδασκαλία και το 1063, προϊστάμενος και δάσκαλος ελεύθερων τεχνών διαδεχόμενος τον Λανφράνκο. Και το 1078 εξελέγη ομόφωνα ηγούμενος.

     Ο Ανσέλμο παρέμεινε στη μονή μέχρι το 1092 και ήταν η πιο έντονη περίοδο της δραστηριότητάς του, τόσο παιδαγωγικής όσο προβληματισμού και θεολογικής και φιλοσοφικής  συνθέσεως: τα δύο πιο διάσημα έργα του, το Monologion και το Proslogion. Eκτός αυτών και τα De grammatico, De veritate, De libertate arbitrii και De casu diaboli.
Ως ηγούμενος και προϊστάμενος, Ο Ανσέλμο είχε δουλειές που τον ανάγκαζαν να ταξιδεύει συχνά, μερικές φορές παρατεταμένα, όπως αυτό που περίπου το 1080 τον έφερε στην Αγγλία, στο Καντέρμπουρυ, όπου το 1093 διορίστηκε αρχιεπίσκοπος στην Αγγλία, όπου συγκρούστηκε επανειλημμένα με τον βασιλιά Γουλιέλμο Β’ και τον Ερρίκο Α’, και για το λόγο αυτό έπρεπε να μεταβεί δύο φορές στην εξορία.

    Το πιο φημισμένο έργο της αγγλικής περιόδου (κατέληξε, ωστόσο, εξόριστος στην Ιταλία, σε ασκητήριο Βενεδικτίνων στη Βίλα Σλάβια [σήμερα Λίμπερι (Καζέρτα)] ήταν το "Cur Deus Homo;" (Γιατί Άνθρωπε του Θεού;). Ο  Ανσέλμο άφησε επίσης, μια μεγάλη συλλογή προσευχών και Διαλογισμών, καθώς και ένα μεγάλο Epistolario. Έχει μείνει στην ιστορία όχι μόνο ως θεολόγος, αλλά και ως φιλόσοφος και μερικές φορές ονομάζεται “Doctor magnificus e Padre della Scolastica” (Μεγάλος Διδάσκαλος και Πατέρας της Μάθησης).

Ο  Ανσέλμο είναι επίσης γνωστός ως δημιουργός των πέντε "αποδείξεων" της ύπαρξης του Θεού.

Οι τέσσερις "a-posteriori" (εκ των υστέρων) συμπεραίνουν την ύπαρξη του Θεού από κάποιες βασικές ιδιότητες των πραγμάτων του κόσμου. Αυτά είναι:
· Η Καλοσύνη (‘la bontà' αν και υπάρχουν πολλά καλά πράγματα, πρέπει να υπάρχει ένα υπέρτατο αγαθό από το οποίο προέρχονται),
· Το Μεγαλείο (‘la grandezza’ αν και όλα έχουν κάποιο μεγαλείο, θα πρέπει να υπάρχει ένα υπέρτατο μεγαλείο από το οποίο προέρχονται όλα τ’ άλλα),
· Η Ύπαρξη (‘l’essere’ αν τα πράγματα έχουν ύπαρξη, πρέπει να υπάρχει ένα υπέρτατο ον, από το οποίο  προέρχεται η ύπαρξη όλων των πραγμάτων),

- Η Τελειότητα (‘la perfezione’).


   Πρακτικά, αυτά αντιστοιχούν σ’ εκείνο που λένε μερικές φορές οι απλοί άνθρωποι, ότι αν υπάρχει ο κόσμος πρέπει να υπάρχει κάποιος που τον έφτιαξε.


   Η πέμπτη απόδειξη είναι "a-priori” (αντ 'αυτού), δηλαδή, προσπαθώντας να φτάσουμε στο Θεό, πριν να έχει λάβει υπόψη τον κόσμο. Βασίζεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος, συμπεριλαμβανομένων των άθεων, είναι σε θέση να σκεφτεί “ώστε απ' αυτά τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί πιο μεγάλο". Το επιχείρημα είναι βασικά αυτό: αν είσαι ικανός να σκεφτείς μια ιδέα τόσο μεγάλη, ακόμη και ατέλειωτη, τότε αυτό σημαίνει ότι αυτό το τόσο τεράστιο μέγεθος, πρέπει να υπάρχει πραγματικά, αλλιώς δεν θα μπορούσε να εξηγηθεί το πώς εσύ μπορείς να πετύχεις με το δικό σου μυαλό, να καταλήξεις σε μια τέτοια ιδέα, η οποία είναι μεγαλύτερη από το ίδιο σοτ το μυαλό.
Η πέμπτη απόδειξη πρέπει να ήταν, σχετικά με τις προθέσεις του Ανσέλμο, η πιο δυνατή, σαφής και πειστική, αλλά ο Μοναχός Γκαουνιλόνε, πάντα τον 11ο  αιώνα, αντιτάχθηκε στον Ανσέλμο που μπορούσε να πιστεύει ότι κάτι δεν είναι το ίδιο με εκείνο που έχει δείξει ότι υπάρχει. Ο Ανσέλμο απάντησε στον Γκαουνιλόνε ότι η αντίρρηση του είχε αξία για ιδέες πιο μέτριες, αλλά όχι για το άπειρο μεγαλείο. Στην ομιλία του Γκαουνιλόνε υπήρχε στην πραγματικότητα ήδη μια απάντηση: αυτός έκανε όντως εμφανές  ότι εκείνο που λέγεται «Θεός» δεν θα μπορούσε να διαθέτει κατ 'ανάγκην στο μυαλό του, μια ιδέα πραγματικά επαρκή για ό, τι ακριβώς λέει.

Ο Ανσέλμο πέθανε στις 21 Απρίλη 1109 στο Καντέρμπουρυ, και ενταφιάστηκε στο περίφημο καθεδρικό ναό.

  Ο Πάπας Αλέξανδρος 3ος  (Rolando Bandinelli, 1159-1181), το 1163 εξουσιοδότησε τον Αρχιεπίσκοπο Τόμας Μπέκετ, να προχωρήσει στην "ανύψωση" του σώματος του προκατόχου του. Ας σημειωθεί ότι εκείνη την εποχή, στην πραγματικότητα, αντιστοιχούσε με την σημερινή αγιοποίηση.

Ο Αγ. Ανσέλμος της Αόστα τελικά υπολογίζεται μεταξύ των Διδασκάλων της Εκκλησίας από τον Πάπα Κλήμεντα 11ο  (Giovanni Francesco Αλμπάνη, 1700-1721), από τις 8 Φεβρουαρίου 1720.

Σημασία του ονόματος Ανσέλμο: "προστατευμένος από το Θεό, περικεφαλαία του Θεού" (γερμανικά).

 



Fonti principali: santiebeati.it; wikipedia.org (“RIV./gpm”).




 
©Evangelizo.org 2001-2017